Łódź
28/29 lipca 2007
Karolina Brzozowska

Sprawdź, co pijesz

W sklepach można znaleźć kilkadziesiąt rodzajów wód butelkowanych. W sezonie letnim pojawiają się kolejne. Jak z długiej listy wybrać tę najzdrowszą?
Wody butelkowe różnią się między sobą przede wszystkim składem chemicznym i ceną, która waha się od kilkudziesięciu groszy do nawet kilku złotych za litr.
Niestety, to właśnie cena, a nie skład chemiczny wody, interesuje klientów supermarketów. -Na studiowanie ulotek nie mam czasu. Nad czym się tu zastanawiać, przecież to tylko woda. W czasie upałów piję w pracy nawet po kilka litrów, więc ze względów ekonomicznych wybieram tę najtańszą – wyjaśnia pan Marek, klient Tesco. Bardzo zróżnicowane ceny wód mineralnych wprowadzają chaos na rynku. - Wielu klientów oczekuje, że w parze z wysoką ceną wody powinna iść jej doskonała jakość. Niestey, rzadko tak jest. Na polskim rynku istnieje zależność: im więcej producent wody wydaje na reklamę, tym więcej za wodę płaci klient-wyjaśnia Tadeusz Wojtaszek, ekspert w dziedzinie badania wody z Polskiego Towarzystwa Magnezologicznego im. Prof. Juliana Aleksandrowicza, wspołtwórca programu i portalu „Woda dla zdrowia”.
CZYTAMY ETYKIETY
Jakość wody kształtują głównie składniki mineralne w niej zawarte. Wśród widniejących na etykietach butelek nazw pierwiastków należy zwrócić szczególną uwagę na ilość wapnia i magnezu, których niedobory w codziennej diecie sięgają nawet 30 proc. Można je uzupełnić, pijąc wodę zawierającą w jednym litrze min. 50 mg magnezu i 150 mg wapnia. Do składników pełniących funkcję profilaktyczno-zdrowotną należą także: sód, chlorki, wodorowęglany i siarczany. - Sód i chlorki są bardzo potrzebne osobom pracującym fizycznie oraz w trakcie upałów, kiedy każdy z nas traci znaczne ilości soli, osłabiając organizm-dodaje Wojtaszek. Natomiast wodorowęglany korzystnie wpływają na zdrowie, a przede wszystkim samopoczucie. Powodują także zobojętnienie kwasów żołądkowych, dlatego w przypadku osób cierpiących na nadkwasotę łagodzą jej skutki. Siarczany w ilości 250 mg/l pozytywnie oddziałują na funkcjonowanie wątroby i trzustki. Bardzo cenny jod niestety występuje sporadycznie w wodach butelkowanych. Na etykietach butelek rzadko widnieją fluor i żelazo. Dwutlenek węgla powodujący w wodzie bąbelki poprawia jej smak oraz wywołuje uczucie orzeźwienia. - Z gazowanej wody powinny zrezygnować osoby mające kłopoty z żołądkiem i ze strunami głosowymi - podkreśla Tadeusz Wojtaszek.
JAKA WODA ZDROWIA DODA
Przy zakupie wody butelkowej powinniśmy kierować się jej przeznaczeniem. Jeżeli potrzebujemy wody do stosowania w kuchni czy do potrzeb higienicznych, wystarczy, że będzie to woda źródlana. Do bezpośredniego picia najlepiej nadają się wody mineralne, przy czym należy szukać tych z dużą ilością magnezu i wapnia. Przeciętne dzienne zapotrzebowanie organizmu na magnez wynosi około 300 mg, a na wapń od 800 do 1200 mg. Zwiększa się u kobiet w czasie ciąży i karmienia. Dla nich najlepsze są wody zawierające w jednym litrze około 100 mg magnezu i 200 mg wapnia. - Na rynku występuje wiele takich wód butelkowych, trzeba tylko dokładnie czytać etykiety - dodaje Tadeusz Wojtaszek. Dla niemowlaków do szóstego miesiąca życia zaleca się wody źródlane, maluchów do trzech lat – niskozmineralizowane, a starsze dzieci powinny już pić wodę mineralną, której składniki wzmacniają organizm i pomagają w budowaniu kości.
Program „Woda dla zdrowia” powstał z inicjatywy Polskiego Towarzystwa Magnezologicznego im. prof. Juliana Aleksandrowicza. Ma na celu popularyzację wiedzy na temat znaczenia wody dla zdrowia człowieka. Autorzy programu tworzą swój portal internetowy www.wodadlazdrowia.pl, na którym można znaleźć m.in. informacje na temat wód butelkowych.
„Wodny" mini słowniczek >>>

Artykuł napisany na podstawie portalu
www.wodadlazdrowia.pl

---

25 lipca 2007 r.
Jakub Bojnarski

Konflikty o zasoby słodkiej wody

Czy światu grozi globalna susza? Coraz więcej naukowców odpowiada na to pytanie twierdząco. Niektórzy ostrzegają, że dostęp do słodkiej wody w najbliższej przyszłości stanie się zarzewiem nowych konfliktów.

Były sekretarz generalny ONZ Boutros-Ghali już w 1985 roku przestrzegał, że kolejne wojny na Bliskim Wschodzie będą spowodowane przez niedostatek wody pitnej, a nie przez kwestie polityczne.” Uważał też, że w XXI wieku przyczyną większości konfliktów będzie właśnie dostęp do wody, a nie np. złóż ropy naftowej. Pod koniec zeszłego roku organizacja WWF (Word Wildlife Fund) ostrzegała w specjalnie opracowanym raporcie, że również kraje bogate cierpieć na skutek niedostatków w zaopatrzeniu w wodę pitną. Według raportu przyczyną tych braków są zarówno zmiany klimatyczne, jak i złe zarządzanie zasobami wody, również przez najbogatsze państwa. Eksperci z WWF ponaglają do budowy wielkich zbiorników wodnych i apelują do państw rozwiniętych o naprawienie swojej wysłużonej sieci wodociągów, które przeciekają. Zwracają również uwagę na potrzebę lepszego zagospodarowania opadów atmosferycznych. W raporcie wskazano kilka najbogatszych miast na świecie, takich jak Houston czy Sydney, które zużywają więcej wody niż może być uzyskane ze środowiska naturalnego. Szacuje się także, że na skutek nieszczelności londyńskiej sieci wodociągowej codziennie traci się taką ilość wody, która wystarczyłaby do napełnienia 300 basenów olimpijskich.
Poza tym topnieją alpejskie lodowce, które przez wieki były znaczącym źródłem wody pitnej.
Jednak jeszcze bardziej alarmujące jest to, że bogate kraje wykorzystują znaczną część rezerw wody  w krajach rozwijających się, sprowadzając coraz więcej produktów rolnych i przemysłowych z krajów, gdzie koszty produkcji są mniejsze. Kraje rozwijające się zużywają więc coraz więcej zasobów wody, po to, by zaspokoić potrzeby bogatszych krajów.
Kwestię znaczenia wody dla stosunków politycznych doskonale ilustruje sytuacja na Bliskim Wschodzie. Po podpisaniu traktatu pokojowego z Izraelem w 1979 r. prezydent Egiptu Anwar Sadat oświadczył, że jego kraj nigdy w przyszłości nie przystąpi do wojny z tym krajem, z wyjątkiem obrony swoich rezerw słodkiej wody.

---

23 lipca 2007 r.

Z wizytą u "Anny"

Woda mineralna „Anna” rozlewana w Starych Bogaczowicach charakteryzuje się jedną  z najwyższych mineralizacji (2111 mg wszystkich składników mineralnych w litrze).
Od kilku miesięcy nowym właścicielem rozlewni jest kłodzka firma. W tym czasie została odremontowana hala produkcyjna, zamontowano nowe urządzenia: taśmociąg, zakręcarka i etykieciarka. Oprócz tego sukcesem zakończyły się nowe wiercenia, dzięki którym rozlewnia ma kolejne ujęcie wody mineralnej, w dodatku zawierającej aż 2 500 mg składników mineralnych w litrze. Planowane kolejne wiercenia zapowiadają się równie obiecująco jak dotychczasowe, a to będzie oznaczało dalszy rozwój i rozbudowę rozlewni.

Wiadomości, 12 lipca 2007 r.
Co dalej z Morzem Martwym? Przyszłość wyparowującego powoli od dziesięcioleci biblijnego Morza Martwego i plany mające na celu uratowanie jego zasobów były tematem narady przedstawicieli Banku Światowego i rządu izraelskiego w Jerozolimie.
Omawiano głównie projekt zbudowania kanału z Morza Czerwonego do Morza Martwego, dzięki któremu rocznie przepływałoby 1,5-2 milionów metrów sześciennych wody.
Jeżeli eksperci zaakceptują projekt, miałaby powstać również stacja odsalania wody morskiej, która dostarczałaby wodę do stolicy Jordanii, Ammanu.
Budowa kanału potrwałaby do roku 2020. Przebiegałby on częściowo pod piaskami pustyni jordańskiej.
Morze Martwe, kryjące w swych wodach ogromne ilości substancji mineralnych bardzo cennych dla przemysłu chemicznego i wojskowego, położone jest w najniższym miejscu naszej planety - 418 metrów poniżej poziomu morza.
Powierzchnia biblijnego morza wynosi 1.020 kilometrów kwadratowych, głębokość do 400 metrów. Do Izraela należy 100 kilometrów wybrzeża. Kraj ten kontroluje 290 km kw. powierzchni, eksploatując zawarte w wodzie minerały.
Również Jordania eksploatuje minerały z Morza Martwego, m.in. fosfaty ważne dla rolnictwa.
Wcześniej, przedstawiciele Banku Światowego przeprowadzili podobne rozmowy również z Jordańczykami i z przedstawicielami Autonomii Palestyńskiej. Palestyńczycy mają dostęp do części wybrzeża Morza Martwego najbardziej wysuniętej na północ.
Kanał z Zatoki Akaba nad Morzem Czerwonym do Morza Martwego powstałby jako wspólne przedsięwzięcie Izraela, Jordanii i Autonomii. Budowa zostałaby sfinansowana przez prywatny kapitał i Bank Światowy i stanowiłaby część projektu nazwanego "Korytarz Ekonomiczny dla Pokoju". W ten sposób przedstawił założenia projektu w wywiadzie dla izraelskiego niedzielnego dziennika "Haarec" Erez Ron, zajmujący się projektem z ramienia rządu izraelskiego.
Według Rona, budowę sfinansowano by częściowo przez tworzenie wzdłuż kanału "oaz turystycznych" i sztucznych jezior na pustyni.
Do planów budowy kanału z dużą rezerwą odnoszą się ekolodzy, którzy wyrażają obawy, że inwestycja wywoła nieodwracalne zmiany w ekosystemie pustyni oraz spowodują zarastanie wód Morza Martwego czerwonymi algami oraz mnożenie się bakterii.
Obrońcy przyrody zorganizowani w izraelskim stowarzyszeniu Przyjaciół Ziemi i w towarzystwach ekologicznych Bliskiego Wschodu obawiają się również niekorzystnego wpływu połączenia obu mórz dla Morza Czerwonego i, zwłaszcza, dla Eljatu położonego nad Zatoką Akaba głównego izraelskiego kurortu nadmorskiego. (zel)

Lipiec 2007 r.
Barbara Skrzypińska

Woda źródłem życia

4 lipca 2007 r.
Renata Krupa-Dąbrowska
Nazwa wody mineralnej nie powinna wprowadzać w błąd
Krakowska spółka nie może posługiwać się nazwą Szczawnicki zdrój ani zamieszczać na butelce wizerunku Szczawnicy, ponieważ nie stąd pochodzi ta woda.
Firma Goldfruckt zarejestrowała dla swojej wody znak towarowy słowno-graficzny Szczawnicki zdrój. Ważność znaku zakwestionowało przedsiębiorstwo Uzdrowisko Szczawnica, które posiada koncesję na wydobywanie wód na terenie tego miasta. Zdaniem uzdrowiska, spółka wprowadza klientów w błąd co do pochodzenia wody i psuje renomę Szczawnicy (art. 134 ust. 1 pkt 3 ustawy o własności przemysłowej). Wodę wydobywa bowiem z odwiertu w Krościenku nad Dunajcem. Spółka z Krakowa dodatkowo zamieszcza wizerunek pijalni wody ze Szczawnicy oraz podaje informacje na temat tego miasta. Nie przyznaje się jednak do tych zarzutów, tłumacząc, że odwiert, z którego korzysta nazywa się zdrój, a woda pochodzi z pokładów, które geolodzy nazywają szczawnickimi. Natomiast używając nazwy Szczawnicki zdrój robi tylko darmową reklamę uzdrowisku o zasięgu krajowym.
Pierwsza próba unieważnienia znaku nie powiodła się. Dopiero  Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nazwa może sugerować, że woda pochodzi ze Szczawnicy. Na początku lipca Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego unieważnił znak towarowy, ponieważ przymiotnik szczawnicki wyraźnie sugeruje jej pochodzenie geograficzne i tym samym wprowadza w błąd konsumentów. Urząd Patentowy odmówił również spółce zarejestrowania innego znaku towarowego , także związanego ze Szczawnicą.

---

Saturator wraca na ulice Łodzi. Już od sierpnia w mieście pojawią się urządzenia, które używano w czasach PRL. Saturator, był to niewielki wózek zaopatrzony w butlę ze sprężonym gazem, aparat do nasycania wody gazem oraz w pojemniki z dozownikami na syropy w dwóch standardowych smakach: malinowym i cytrynowym. Od prawdziwie PRL – owskiego saturatora, dzisiejszy będzie się różnił tylko tym, że napoje będą podawane w jednorazowych, plastikowych kubeczkach, a nie jak w owym czasie, w szklankach opłukiwanych wodą i ponownie podawanych kolejnemu spragnionemu.